Róże w ogrodzie – o uprawie i pielęgnacji

Już
w czasach starożytnych róże okrzyknięto królowymi kwiatów,
a po dzień
dzisiejszy kwiaty te są symbolem miłości
i wyrazem uwielbienia dla
piękna kobiet.

Róże są jednymi z najczęściej
uprawianych krzewów ogrodowych. O ich niezwykłej popularności
zadecydował ogromny wybór kolorów i kształtów kwiatów, a także
dostępność odmian o różnym pokroju, sile wzrostu i zastosowaniu. Co
sprawia, że jedne róże ogrodowe wspaniale kwitną i bujnie rosną, a inne niedomagają i łatwo zapadają na choroby? Poznaj sekrety uprawy róż oraz najlepsze odmiany róż do uprawy w ogrodzie.

Róże – historia uprawy

Kwiaty róż od wieków są symbolem męskiego uwielbienia
dla kobiecego piękna. Antyczni Grecy uważali róże za symbol Afrodyty,
bogini miłości, a Safona, najpopularniejsza poetka starożytnej Grecji,
nazwała różę królową kwiatów i po dzień dzisiejszy ten przydomek róży
nie opuścił. Na masową skalę róże uprawiano w
starożytnym Rzymie, a ich kwiaty były używane do ozdabiania wielu
uroczystości. Gdy lokalna produkcja nie wystarczała, zaczęto sprowadzać
róże m. in. z Północnej Afryki. Na Dalekim Wschodzie z kwiatów róż
wytwarzano niezwykle cenny olejek różany. Róże opiewali też trubadurzy,
średniowieczni poeci i muzycy francuscy. Kwiaty te znajdowały się na
herbach angielskich rodów, a cesarzowa Józefina, pierwsza żona
Napoleona, w swej posiadłości we francuskim Malmaison prowadziła
legendarny ogród różany, w którym zgromadziła ponad 200 odmian róż
(ponoć były to wszystkie wówczas znane). Dziś wszystkich odmian róży
jest tak wiele, że niemal nie sposób wszystkich poznać. Dla ułatwienia
klasyfikacji róże podzielono na grupy, uwzględniając ich pokrój,
kwitnienie i możliwości zastosowania w ogrodach.
Magiczna Siła SUBSTRAL do RÓŻ

Róże ogrodowe – odmiany i grupy

Na świecie występuje ponad 200 dzikich gatunków róż oraz ponad 20 tys. szlachetnych odmian róż.
Krzewy róż mają rozmaitą wielkość i zróżnicowany pokrój – od
kilkunastocentymetrowych odmian miniaturowych po odmiany wysokie –
kilkumetrowe, o pędach wyprostowanych albo przewisających. U większości
róż na łodygach występują kolce. Liście są błyszczące lub matowe, w
wielu odcieniach zieleni, niekiedy też czerwonawe, często pokryte
srebrzystym nalotem woskowym. Kwiaty mają średnicę od kilku milimetrów
do kilkunastu centymetrów i mogą być osadzone pojedynczo lub zebrane w
kwiatostany. Płatki są jednobarwne lub dwubarwne i nierzadko zmieniają
odcień w miarę przekwitania.Ze względu na dużą różnorodność tych
krzewów, w zależności od siły wzrostu i ich budowy, róże podzielono na
kilka grup. Nas oczywiście najbardziej interesują te, najlepiej nadające
się do uprawy ogrodowej, czyli uogólniając – róże ogrodowe.
Do takich można bez wątpienia zaliczyć najładniej kwitnące róże
wielkokwiatowe, oraz posiadające ładny krzaczasty pokrój i wytwarzające
wiele kwitów na pędzie – róże rabatowe. Posiadacze dużych ogrodów mogą
wybrać coś dla siebie wśród róży parkowych, a przy pergolach, płotkach
czy murkach mogą wspinać się róże pnące. Oto szczegóły dotyczące każdej z
tych grup oraz możliwości ich zastosowania w ogrodach.

róża wielkokwiatowa Fryderyk Chopin
Wśród
róż wielkokwiatowych warto zwrócić uwagę na polską odmianę ‚Fryderyk
Chopin’. Jest to róża o pełnych, kremowobiałych kwiatach, osiągających
duże rozmiary. Polecana dla osób szukającyh róż łatwych w uprawie.róża rabatowa Bonica
Do
ogrodów najczęściej polecane są róże rabatowe. Wśród odmian należących
do tej grupy, warto zwrócić uwagę na takie jak „Bonica 82”. Róża ta
kwitnie obficie od lata do jesieni. Kwiaty pełne, ciemno różowe w
środku, jaśniejsze w kierunku brzegu, lekko pachnące. Odmiana bardzo
odporna i tolerancyjna na niesprzyjające warunki i gleby. Wyróżniona
wieloma odznaczeniami.

róża parkowa Westerland
Róża
parkowa ‚Westerland’ tworzy bardzo duże kwiaty (do 12 cm średnicy) o
bardzo ciekawej barwie – morelowe z różowym odcieniem. Odmiana
odznaczana wieloma prestiżowymi nagrodami. Cechuje ją tolerancja na
gorące, mocno nasłonecznione stanowiska, odporność płatków na działanie
deszczu i brak szczególnych wymogów pielęgnacyjnych, co czyni ją idealną
dla początkujących ogrodników.

Róże wielkokwiatowe
– to róże o największych i najpiękniejszych kwiatach, w dużej mierze
mieszańce herbatnie. Bez wątpienia jest to najliczniejsza grupa róż.
Kwiaty róż wielkokwiatowych często mają delikatny, przyjemny zapach i są
zwykle osadzone pojedynczo na łodydze. Nadają się na bukiety i wiązanki
okolicznościowe, czyli to te róże, które najczęściej kupujemy w
kwiaciarniach jako kwiaty cięte. Możliwości ich uprawy w ogrodach ograniczają niestety dość wygórowane wymagania uprawowe.Skoro zatem nie róże wielkokwiatowe, to które inne sprawdzą się najlepiej jako róże do ogrodu?

Róże rabatowe
– określane również jako wielokwiatowe, jest to duża grupa odmian, z
których można tworzyć długo kwitnące rabaty albo niskie żywopłoty. Róże
z tej grupy charakteryzuje to, że na jednym pędzie wytwarzają od kilku
do kilkudziesięciu kwiatów. To grupa róż najpowszechniej sadzona w
ogrodach, a niezbyt duże rozmiary różanych krzewów z tej grupy,
pozwalają sadzić je nawet na niewielkich rabatach z kwiatami i krzewami
ogrodowymi. W zależności od odmiany mają od 20 do 100 cm wysokości.

Róże pnące – do tej grupy zalicza się odmiany róż
o długich, wiotkich pędach, które mogą być rozpinane na podporach.
Chociaż nie wytwarzają organów czepnych, sprawiają wrażenie pnączy.
Pomimo, że w naszym klimacie często przemarzają, są chętnie sadzone ze
względu na swój efektowny wygląd – mogą zdobić ściany domów, bramki,
piąć się po pergolach lub trejażach.Róże parkowe
– są to krzewy o sztywnych prostych pędach, które silnie się
rozgałęziają i dorastają do 2-3 m wysokości. Odznaczają się odpornością
na choroby i szkodniki, nie wymagają prawie żadnej pielęgnacji, są
odporne na mrozy i dobrze rosną na słabej glebie. Kwitną bardzo obficie
raz lub dwa razy w sezonie. Ze względu na swe rozmiary (dorastają do 2,5
m) nadają się głównie do dużych ogrodów, gdzie można je sadzić
pojedynczo na trawniku lub w szpalerze, tworząc kwitnący żywopłot.

Róże pienne
– są to odmiany szczepione na pniu (podkładce), inaczej zwane też
„drzewkami różanymi”. Otrzymuje się je przez szczepienie odmian
szlachetnych z różnych grup na specjalnie przygotowanym pędzie róży
dzikiej. Można je posadzić nawet w małym ogrodzie lub uprawiać w
pojemniku. Nadają się do zaakcentowania miejsca, na które chcemy zwrócić
szczególną uwagę, doskonałe na balkony i tarasy.

Róże okrywowe
– są dość mało znane, chociaż ich zastosowanie może być duże. Róże te
silnie się krzewią i szybko przykrywają powierzchnię ziemi, tworząc
gęste zarośla, obficie kwitnące latem. Są odporne na mróz, złe warunki
klimatyczne i choroby.

Róże miniaturowe
– krzewy te osiągają niewielkie rozmiary (od 20 do 30 cm wys.) i mają
drobne kwiaty, o średnicy około 2,5 cm. Można je uprawiać w mieszkaniu, a
także w ogródkach, na balkonach oraz na kwiat cięty. Uprawiane w domu
jako rośliny doniczkowe, po przekwitnięciu można przesadzić do ogrodu,
lekko je przycinając. Ładnie wyglądają na rabatach czy skalniaku.

BIOPON DO RÓŻ 3KG

Róże – uprawa i wymagania

Wymagania glebowe
Róże nie są bardzo
wymagające – udają się na glebach gliniasto-piaszczystych, lekkich,
przepuszczalnych z dużą zawartością próchnicy o odczynie pH 6-7, i nie
podmokłych.Nawożenie róż
Aby krzewy były dorodne i
obficie kwitły, trzeba je regularnie zasilać jednym z nawozów
wieloskładnikowych, zawierających min. azot i potas. Dzięki popularności
tych kwitnących krzewów w sklepach jest duży wybór specjalistycznych
nawozów, nadających się do zastosowania w uprawie róż.
Pamiętajmy jednak aby od drugiej połowy sierpnia zaprzestać nawożenia
azotem. Nawożenie azotem w późniejszym terminie powoduje, iż hamowane
jest drewnienie pędów, przez co mogą one przemarzać w okresie zimowym.

Ściółkowanie róż
Pielęgnacja róż
będzie łatwiejsza, jeżeli podłoże wyściółkujemy torfem, substratem
popieczarkowym lub korą sosnową. Ściółkę rozkłada się warstwą
kilkucentymetrową, po wcześniejszym zastosowaniu nawozów mineralnych i
spulchnieniu gleby.

Stanowisko, nasłonecznienie
Róże są roślinami światłolubnymi, stanowisko powinno być nasłonecznione, chociaż nie upalne.

Sadzenie róż
Sadzenie róż
najlepiej przeprowadzić jesienią – od połowy października do mrozów lub
wiosną (przez cały kwiecień). Krzewy powinny być posadzone tak, aby
miejsce szczepienia było na poziomie ziemi (na glebach piaszczystych
może być nieco głębiej, a na gliniastych nieco powyżej powierzchni). W
przypadku sadzenia jesienią, posadzone krzewy należy zabezpieczyć przed
przemarznięciem, usypując kopczyk z ziemi o wys. 20 – 25 cm. Podobnie
należy postąpić z różami piennymi, okrywając ich koronę (w miejscu
okulizacji) po przygięciu do ziemi, lub nie przyginając obwiązać koronę
słomą czy igliwiem.

Cięcie róż

Wiosną, gdy ziemia rozmarznie i minie obawa większych
spadków temperatury, zdejmujemy osłony zimowe, rozgarniamy ziemię z
kopczyków i przystępujemy do cięcia róż. Należy przycinać przede
wszystkim róże bukietowe i wielkokwiatowe. Przycina się wszystkie pędy
na 3 lub 4 oczka. Niskie cięcie spowoduje, że krzew będzie ładnie
rozgałęziony, gęsty i foremny. Róże pienne tnie się podobnie jak
krzewiaste, zwracając uwagę na uformowanie korony. Róże rabatowe i pnące
wymagają jedynie prześwietlenia, usunięcia chorych czy przemarzniętych
pędów. Poza cięciem wiosennym, w czasie okresu wegetacji należy usuwać
dzikie pędy wyrastające z podkładki. Odrosty takie usuwa się tuż przy
korzeniu. Rosną one bardzo szybko i osłabiają krzew. Wszystkie pędy
przycina się ostrym sekatorem, lekko ukośnie w odległości ok. 5 cm. od
oczka skierowanego na zewnątrz korony. Rany po cięciu powinno się
posmarować maścią ogrodniczą lub farbą emulsyjną z dodatkiem fungicydu
(środka grzybobójczego).

BIOPON DO RÓŻ PŁYNNY 1L

Rozmnażanie róż

Róże rozmnaża się trzema sposobami – poprzez sadzonkowanie, okulizując na podkładce
lub przez nasiona. Sadzonkowanie jest najłatwiejszą metodą, jednakże
aby otrzymać gotową roślinę potrzeba aż trzech lat (wyjątkiem są róże
miniaturowe, u których okres ten jest krótszy). Wiele róż można
rozmnażać z sadzonek zdrewniałych, chociaż zróżnicowany jest procent ich
ukorzenienia się. Na terenach, na których panują ostre zimy, poleca się
rozmnażanie przez sadzonki półzdrewniałe.
Aby przygotować taką sadzonkę, pod koniec lata, po przekwitnięciu,
wybiera się dojrzałe pędy boczne, które są jeszcze zielone. Robi się z
nich sadzonki długości około 10 cm. Następnie umieszcza się je w
głębokich doniczkach wypełnionych piaszczystym podłożem (równe części
torfu i piasku). Aby ułatwić ukorzenianie się sadzonek, przed
posadzeniem warto je zanurzyć w ukorzeniaczu.

Doniczki z sadzonkami przykrywa się folią i przechowuje w chłodnym,
zabezpieczonym przed mrozem pomieszczeniu. Wiosną ukorzenione sadzonki
sadzi się na zagon.

(Artykuł z serwisu poradnikogrodniczy.pl)