Fertygacja upraw sadowniczych – ogólne zasady stosowania, wady i zalety

Nowo posadzony sad z instalacją do nawadniania i fertygacji

Fertygacja  – czyli nawożenie wraz z nawadnianiem – jest powszechnie stosowana pod osłonami w uprawie roślin w podłożach, charakteryzujących się brakiem lub ograniczoną sorpcją (zdolnością do magazynowania składników mineralnych), przez co ten sposób nawożenia stwarza duże możliwości kontrolowania stężenia oraz proporcji pomiędzy jonami znajdującymi się w podłożu.
Przy uprawie w gruncie sytuacja jest bardziej skomplikowana. Rośliny mają w glebie określoną ilość składników pokarmowych (w zależności od jej naturalnej zasobności i już zastosowanego nawożenia), z których mogą korzystać w miarę swoich potrzeb. W glebie występuje zjawisko sorpcji składników mineralnych – czyli mogą one być zatrzymywane w profilu glebowym. Z uwagi na właściwości sorpcyjne nie możemy zakładać, że roztwór glebowy ma taki sam odczyn i zawartość składników mineralnych jak podawana do gleby pożywka. Ze względu na wyżej wymienione czynniki wiedza i doświadczenie zdobyte w uprawie pod osłonami nie mogą być bezpośrednio przenoszone do produkcji  polowej. Mimo to, również przy uprawie roślin polowych możemy wykorzystać możliwości, jakie daje nam fertygacja.

Zalety fertygacji:

Równomierność nawożenia  – to bardzo pozytywna cecha, możliwa jednak do spełnienia tylko wtedy, gdy mamy sprawnie działającą instalację nawodnieniową. W przypadku deszczowni możemy z dużą równomiernością podać nawóz na całą powierzchnię uprawy. Gdy używamy systemu kroplowego lub podkoronowego minizraszania, mamy możliwość wielokrotnego podania ściśle określonej dawki nawozu (lub innej rozpuszczalnej substancji) pod każde drzewo lub krzew.

Precyzja nawożenia – regulując dawkę wody i stężenie pożywki za pomocą prawidłowo działającej instalacji nawodnieniowej, możemy podać nawet bardzo małą dawkę nawozu.

Ograniczenie dawek nawozów – wysoka efektywność fertygacji wynika z możliwości stosowania optymalnego stężenia pożywki nawozowej bezpośrednio do strefy aktywnego systemu korzeniowego. Stwarza to możliwości tworzenia programów nawożenia opartych na optymalnych dla roślin stężeniach i proporcjach pomiędzy poszczególnymi jonami. Wiele doświadczeń wykazało, że przy nawożeniu sadów pożywką płynną podawaną przez system nawadniania kroplowego można ograniczyć stosowane dawki nawożenia bez szkody dla plonowania drzew. Nawożenie płynną pożywką ogranicza straty nawozów i zwiększa efektywność ich wykorzystania. Przy fertygacji nie stosujemy nawozów na zapas, więc jej program może być również modyfikowany w trakcie uprawy, co w razie konieczności (wystąpienie przymrozków, gradobicie, słabe zawiązanie owoców) daje także możliwość ograniczenia zużycia nawozów przez ograniczenie dawek w trakcie sezonu wegetacyjnego. Czytaj dalej